Vorig jaar, ergens eind januari, zat ik alweer met mijn handen in de potgrond. De dagen waren nog kort, buiten waaide het alle kanten op, maar binnen begon het zaaiavontuur alweer. Ik had besloten om aubergines voor te zaaien. Acht plantjes werden het uiteindelijk, netjes verdeeld in een palletrand van 80 bij 120 centimeter. En wat moet ik zeggen? Het werd een feest.

Echt, we hadden aubergines voor weken. Elke keer als ik de tuin in liep, hing er weer een nieuwe vrucht aan de plant. Glanzend paars, stevig, gewoon perfect. Zo veel zelfs dat ik dit jaar met iets minder ga werken een stuk of zes, denk ik. Vorig jaar was geweldig, maar ook een beetje té veel.

Vroeg beginnen, dat is het geheim

Aubergines zijn net als pepers familie van de nachtschade. En net als bij pepers geldt: hoe vroeger je begint, hoe beter. Eind januari is voor mij het ideale moment. De zaadjes gaan de grond in, en dan begint het wachten. Maar niet te lang, want met wat extra licht en warmte zie je al snel de eerste kiempjes verschijnen.

Ik doe het eigenlijk precies zoals bij mijn pepers. Zodra de zaailingen groot genoeg zijn, pot ik ze over. Dat geeft ze de ruimte om echt te groeien, zonder dat de wortels tegen elkaar aan zitten te duwen. De jonge plantjes krijgen veel licht, ik gebruik een kweeklamp, en een lekker warme plek. Dat maakt echt het verschil in de eerste weken.

Wil je precies weten hoe ik dat aanpak? Ik doe het eigenlijk identiek aan hoe ik mijn pepers opkweek, dus bekijk die blogpost gerust voor een gedetailleerd stappenplan.

Half mei de tuin in

Rond half mei, als de nachten eindelijk een beetje opwarmen en het  niet meer onder de 8 à 10 graden zakt, zet ik de plantjes uit. Dat is een mooi moment, want dan weet je: het groeiseizoen begint nu écht. De aubergines staan dan al stevig in hun wortels, hebben al flinke blaadjes en zijn klaar om in de volle grond te gaan.

2 jaar geleden jaar had ik acht planten in een halve palletrand staan. Achteraf gezien stonden ze veel te dicht op elkaar. Ze groeiden wel, maar niet optimaal. Dit jaar had ik 8 planten in 1 palletrand en dit vonden ze heel fijn.

Brandnetelgier, de natuurlijke voeding

Eenmaal in de grond geef ik mijn aubergines regelmatig een flinke scheut brandnetelgier. Dat spul is echt goud waard. Het stimuleert de groei enorm, de planten worden stevig en sterk, en de bladeren krijgen een gezonde donkergroene kleur. Ik zie het gewoon gebeuren: na een week of twee zijn ze flink gegroeid.

Brandnetelgier maak ik zelf, van de brandnetels die toch al overal in de tuin opduiken. Eigenlijk is het te gek voor woorden dat we dat als onkruid zien, want het is juist zó waardevol. Als je meer wilt weten over hoe ik dat precies doe, lees dan zeker mijn artikel over brandnetelgier. Ik noem het niet voor niets vloeibaar goud.

Snoeien of niet snoeien?

Ik lees overal dat je aubergines zou moeten snoeien, vooral onderin. De gedachte is dat de plant dan meer energie overhoudt voor de hoofdscheut en dat je daardoor grotere vruchten krijgt. Maar eerlijk gezegd ben ik daar een beetje op tegen. Het is een discussie die ook in de peperkwekersgemeenschap veel wordt gevoerd: haal je die onderste scheuten weg of niet?

De ene groep zegt: ja, want dan kan de plant zich concentreren op de top en krijg je betere vruchten. De andere groep, en daar hoor ik bij, zegt: als je voor voldoende voeding zorgt, kan de plant alles aan. En door te snoeien verlies je juist waardevolle oogst. Ik heb vorig jaar bewust niet gesnoeid en het werkte perfect. De planten groeiden uit tot flinke struiken met véél takken, en overal groeiden aubergines. Geen reden dus om dat dit jaar anders te doen.

De oogst, daar doe je het voor

En toen kwam de oogst. Wat een moment. Elke week was er wel wat te plukken. Mooie, glimmende aubergines, stevig in de hand, zwaar van gewicht. We hebben er wekenlang van gegeten: gebakken, gegrild, in de oven, in curry's. En nog hadden we genoeg om weg te geven aan de buren.

Acht planten was dus echt meer dan voldoende. Sterker nog, het was bijna te veel. Daarom ga ik dit jaar voor zes planten. En wie weet probeer ik dit jaar ook een paar andere variëteiten uit. Niet alleen de klassieke Black Beauty, maar misschien ook een langwerpige Japanse of een wit exemplaar. Gewoon om te kijken hoe die het doen en hoe ze smaken.

Dit jaar opnieuw

Dus ja, deze week ga ik weer beginnen. De potjes staan al klaar, het zaad ligt op voorraad, en ik heb er nu al zin in. Aubergines zijn echt een van mijn favoriete gewassen om te kweken. Ze vragen wat geduld in het begin, maar als ze eenmaal lekker groeien, dan gaan ze echt los.

Zin om zelf ook met aubergines aan de slag te gaan? Neem dan vooral een kijkje bij ons aubergine zaad voor verschillende mooie variëteiten. En wil je je hele moestuinseizoen goed plannen? Maak dan gebruik van onze zaaikalender tool, dan weet je precies wanneer je wat moet zaaien.

Veelgestelde vragen in het kort

Hieronder vind je de korte antwoorden op een aantal vragen over het voorzaaien en kweken van aubergines: