Het is weer zover. De grond is bewerkt, de bloemen staan in de startblokken en ik weet uit ervaring wat er gaat gebeuren zodra de dahlia's hun volle lengte bereiken: ze vallen om. Iedere keer weer. Een flinke zomerbui, een stevige windvlaag, of gewoon hun eigen gewicht dat de boel uit balans trekt, en daar liggen ze. Met hun mooie koppen in de modder. Vorig jaar was ik dat zat en heb ik iets nieuws geprobeerd. En het werkte zó goed, dat ik het dit jaar meteen weer doe.

Wat ik deed? Ik heb een stuk betongaas, van die stevige mat met grote vakken van 15 bij 15 centimeter, horizontaal boven mijn bloemenbed gespannen. Op kniehoogte, op vier simpele paaltjes. Niks ingewikkelds. En het resultaat was eigenlijk precies wat ik hoopte: de planten groeien er gewoon dwars doorheen en krijgen vanzelf steun op het moment dat ze hem nodig hebben. Geen losse stokjes meer, geen touwtjes die je elke week moet bijbinden, geen geknoei met tomatentonkin tussen de bloemen door.

Waarom juist betongaas?

Eerlijk gezegd is het niet de meest fotogenieke oplossing op het moment dat je hem net installeert. Een grijs gaas op paaltjes ziet er nogal industrieel uit, alsof je bouwvakkers verwacht in plaats van bijen. Maar geef het twee, drie weken en je ziet er niks meer van. De bladeren schuiven door de mazen, de stelen vinden hun weg naar boven en het gaas verdwijnt volledig in het groen. Wat je overhoudt is een bloemenbed dat rechtop blijft staan, zelfs na een nacht stortregen.

De vakken van 15 bij 15 centimeter zijn precies goed. Groot genoeg zodat de planten er makkelijk doorheen groeien zonder geknakte stelen, en klein genoeg om elke plant individueel te ondersteunen. Vooral mijn dahlia's profiteren hiervan, want die worden zo groot en zwaar bovenin dat ze zonder hulp altijd omvallen. Maar ook cosmea, zinnia's, leeuwenbekjes en zelfs hoge zonnebloemen vinden het fijn. Eigenlijk elke bloem die hoog wordt en een beetje topzwaar is, heeft baat bij deze methode.

Hoe ik het aanpak

De aanpak is bijna te simpel om uit te leggen, maar juist daarom werkt het zo lekker. Ik sla vier stevige paaltjes in de hoeken van het bloemenbed, op een hoogte van ongeveer 40 tot 50 centimeter boven de grond. Dat is ongeveer kniehoogte, vandaar de naam. Daar leg ik het betongaas op, en ik zet het vast met wat ijzerdraad of tie-wraps. Klaar. Echt, meer is het niet.

Het belangrijkste is dat je het op tijd doet. Plaats het rek voordat de planten te groot worden, idealiter als ze nog maar 15 tot 20 centimeter hoog zijn. Anders sta je later te frutselen om de stelen door de mazen te krijgen, en dat is een hopeloze klus. Ik heb het één keer te laat gedaan en ik beloof je: dat doe je geen tweede keer. Wil je nog meer ideeën opdoen voor je bloementuin? Op het blogoverzicht staan nog veel meer praktische tips waar ik zelf ook regelmatig dingen vandaan haal.

Welke bloemen profiteren er nog meer van?

Naast de dahlia's, die echt de grote winnaars zijn, merk ik dat ook andere hoge bloemen het waarderen. Denk aan cosmea die anders altijd doorbuigt onder zijn eigen ranke stelen, of aan zinnia's die topzwaar worden zodra de bloemen openkomen. Leeuwenbekjes blijven netjes rechtop, en zelfs mijn ridderspoor staat fier overeind in plaats van platgeslagen na de eerste regenbui. Ook afrikaantjes en goudsbloem die wat hoger uitgroeien hebben er profijt van.

Wat ik vooral fijn vind, is dat ik niet meer met bamboestokjes door het bed hoef te scharrelen om individuele planten op te binden. Dat geknoei tussen de bijen en hommels door, terwijl je probeert om net dat ene takje vast te zetten zonder de buurplant te beschadigen, dat is verleden tijd. Ben je dit jaar ook van plan een bloemenbed aan te leggen of uit te breiden? Neem dan eens een kijkje bij ons bloemenzaad assortiment, daar vind je genoeg soorten die zich uitstekend lenen voor deze methode.

Mijn plan voor dit jaar

Dit jaar ga ik het bloemenbed iets groter maken en dus ook een groter stuk betongaas erboven leggen. Ik wil meer dahlia's, in verschillende kleuren, en ik denk dat ik er ook wat hoge cosmea tussendoor zet om wat luchtigheid te krijgen. Het rek gaat er meteen na het planten op, voordat ik weer vergeet hoe makkelijk dat is op het juiste moment. Want geloof me, één keer te laat is genoeg om je les te leren.

Ik ben benieuwd of jij ook ooit met een vergelijkbare oplossing hebt geëxperimenteerd, of dat je nog steeds tussen je planten staat te knoeien met losse stokjes en touw. Mocht je geïnspireerd raken en zelf aan de slag willen met een eigen bloemenbed, dan kun je je eigen zaaikalender samenstellen zodat je precies weet wanneer je welke soort moet zaaien. Scheelt mij elk jaar weer een hoop hoofdbrekens.

Een aantal vragen in het kort

Hieronder vind je de korte antwoorden op een aantal vragen over dit onderwerp: